रिकामटेकड्या डोक्यातील जळमट- जळमट पहिले

आपण कायम एका मसिहाच्या शोधात असतो, कोणीतरी येईल आणि आपलं दुःख दूर करून जाईल, आपल्या आजूबाजूचे problems चुटकीसरशी सोडवेल. 

कित्येक वर्ष आपण हा मसीहा (superhero) शोधत होतो आणि एकीकडे आजूबाजूची परिस्थिती आणखी बिकट होत आहे, असं वातावरण तयार होत होतं.

अशा काळात त्या superhero ची गरज अजूनच जास्त वाटायला लागली, अगदी अशाच वेळी एका व्यक्तीला आपल्या पुढे अतिशय पद्धतशीरपणे project केलं गेलं.

जो एकेकाळी त्याच्या अक्षम्य चुकांमुळे villain बनला होता, त्यालाच आता hero म्हणून आपल्या समोर आणण्यात आलं होतं.
त्याच्या पराक्रमाच्या खऱ्या-खोट्या कथा रंगवून आपल्याला सांगितल्या गेल्या. आपणही तात्कालिक शासनकर्त्याना इतके वैतागलो होतो, की आपण त्या प्रचाराला सहज बळी पडलो, तसाही दुसरा कोणताही पर्याय तेव्हा उपलब्ध नव्हताच.

आणि एका क्षणी आपण त्याला आपला नेता म्हणून निवडलं, त्या व्यक्तीला 'सुपरहिरो' मानलं. त्याच्या अगदी साध्या-साध्या कृतीलाही मोठा पराक्रम म्हणून दाखवलं गेलं.

त्याचा विजय हा आपला विजय, त्याची हार ही आपली हार हे समीकरण लवकरच आपल्या मनावर बिंबवलं गेलं.

आपण आपल्या सुपरहिरोचा पराभव कधी पाहू शकत नाही, सहन करू शकत नाही. खूप आशा-आकांक्षा जोडलेल्या असतात त्याच्या बरोबर!

आता त्या व्यक्तीचा पराभव आपल्याला आपला पराभव वाटतोय. म्हणून आपण इतक्या सहजा-सहजी तो स्वीकारत नाहीये...

आणि हा superhero खोटा ठरला तर पुढे काय? या प्रश्नाला सामोरे जाण्याचं धाडस आपल्यात नाहीये.

कधी नव्हे तो दिसलेला आशेचा दिवा, आपण सहजासहजी विझू द्यायला तयार नाहीये.

ही आपली आजची खरी समस्या आहे, आपण हतबल आहोत.
.
.
.
.
.
नवीन superhero मिळेपर्यंत...