तू आणि मी...

मला कधी वाटतं, आपण गुलाबाच्या पाकळ्यांसारखे आहोत, प्रत्येक पाकळीला आपला रंग आणि वास आहेच.... 

पण एकत्र आलो, पाकळ्यांपासून गुलाब बनला की जास्त अर्थपूर्ण आणि सुंदर वाटतं...

कधी वाटतं, आपण hydrogen आणि oxygen सारखे आहोत, वेगवेगळं अस्तित्व आणि गुणधर्म आहेतच, 

पण एकत्र येऊन तयार होणारं पाणी हे खरं जीवन आहे...

रात्री आकाशाकडे पाहताना मला आपण telescope च्या primary आणि secondary mirror सारखे भासतो, ज्यांना आरसे म्हणून वेगवेगळे अस्तित्व आहेच, 

पण एकत्र आले की त्यातून अनुभवास येणारं दृश्य जादुई आहे...

आपण हापूस आंब्यासारखे पण आहोत, गर चविष्ट आहे, कोयी मध्ये नवं झाड तयार करण्याची शक्ती आहे, 

पण गर असल्याशिवाय नुसत्या कोयीला सौंदर्य नाही आणि कोय नसेल तर गराचं पुढे अस्तित्व राहणार नाही....

आपण खळखळत वाहणाऱ्या नद्यांच्या प्रवाहासारखे आहोत का? 

जे संगम झाल्यावर एकमेकात मिसळून जातात आणि एक खोल प्रवाह संथपणे, शांतपणे आणि एकरूप होऊन वाहू लागतो...

आणखी काय सांगू...? 

चहात अदरकचा सुगंध विरघळावा तसं माझं मन तुझ्यात विरघळलंय.... 

आणि हे वाचताना ओलसर झालेल्या तुझ्या डोळ्याच्या कडा आणि दाटून आलेला कंठ, मला जाणवतोय, इतकंच.... :)